February 3 2017

Iets nieuws. Iets Nederlands!

Soms denk ik terug aan de tijd dat ik nog huiswerk maakte. Een van de opdrachten was om de activiteiten van een paar dagen te beschrijven. Geen spectaculaire opdracht, maar wel leuk om een keer te doen. Omdat ik toen ook al niet veel mee maakte is de vraag van de lerares me altijd bij gebleven. ‘Wat leuk, die Engelse woorden breken de zinnen leuk op. Heb je ooit aan schrijven gedacht?’

Nope, dat heb ik niet. Niet serieus, anyway. Maar die opmerking is me dus altijd bij gebleven. Vandaar deze post, vandaar deze taal. Mijn schrijven in het Engels voelt moeizaam en sluggish voor me. Alsof iedereen kan lezen hoe non-native ik eigenlijk ben. Nevermind dat mijn Britse familie slechter schreef. Nevermind dat de helft van de Britse guildies schrijven zoals ze spreken. Mijn Engelse schrijven voelt fake.

Soms heb ik van die nostalgie-buien. Dan denk ik nog een keer aan verschillende momenten uit mijn leven, vaak niet eens om te kijken wat ik beter had kunnen doen! Zoals hoe de lerares mijn Nederlands opdracht met random Engelse woorden leuk vond om te lezen. Of hoe ik vorig jaar mijn vriendin Stephanie heb opgezocht om een keer bij te praten. We hadden elkaar al jaren niet gesproken en hadden het gezellig. Maar omdat ik ik ben, of omdat ik ziek ben, zijn de beloftes om het snel nog eens te doen eigenlijk gewoon vergeten. Nou ja, vergeten is het goede woord niet. Verlopen? Je zou denken dat er geen tijd limiet zit aan contact, maar na een tijd met CFS leer je dat dat toch echt anders is.

Waar normale mensen kunnen vertellen over hun dagelijks leven – hun werk, hobbies, huishouden, de kinderen, noem maar op – zit ik eigenlijk hele dagen thuis. Ik vertel eigenlijk alleen maar over wat Lars doet op werk of hoe raar de katten nu weer bezig zijn.

Niet de meest riveting gespreksstof, zoals je je kan voorstellen. Dat is ook waarom ik vaak contact laat verwateren. Wat ga ik zeggen dan? Waar ga ik over mee kunnen praten? Wie wil nou 3x het zelfde verhaal horen omdat dat alles is wat ik heb mee gemaakt die maand? Wie wil nog horen hoe ik voor de zoveelste keer mijn energie-niveau heb overschat en daar nu de prijs voor betaal?

Gedeelde hobbies en activiteiten zijn eigenlijk ook out of the question. Ik kan niet garanderen dat ik morgen kan koken, nevermind even gezellig winkelen of wat gaan drinken bij een café. Die middag dat ik Steph sprak? Ja, ik heb voorgerust. En nagerust. En ik voelde me direct schuldig, want ik wist toen we afspraken om die dag snel te herhalen dat dat onwaarschijnlijk was. Ik kan gewoon niet een normale vriendschap hebben. Normale vriendschap is geven en nemen, maar mijn geven is zo gelimiteerd door mijn energie. Ik kan alleen nemen Рgeduld, begrip en zo veel tijd.

Category: CFS, NL | Leave a comment.